Όσο θυμασαι πως είσαι Άνθρωπος..

  Διανύουμε την πρώτη εβδομάδα του χρόνου.. Μπήκε το 2012..  Χαρά, ελπίδα, δύναμη, συμπαράσταση.. Απογοήτευση, στασιμότητα, απελπισία, φόβος.. Εκ διαμέτρου αντίθετα συναισθήματα θα μου πεις.. ανάμεικτα.. Ναι, αλλά κάποια από αυτά (ακόμη κι όλα) τα νιώθεις, λίγο ή πολύ.. Δεν είσαι μόνος-η, μη φοβού!! Αρκεί να ξέρεις να δέχεσαι και να δίνεις απλόχερα τη βοήθειά σου σε όποιον την έχει πραγματικά ανάγκη.. Βοήθα λοιπόν όσο είναι καιρός.. Δώσε ό,τι αξίζει στον καθένα.. όχι ως κριτής και ως άλλος Θεός, αλλά ως Άνθρωπος.. αυτό ξεχνάς.. του μειώνεις την έννοια,τη σημασία..

Ασχολήσου με τα σημαντικά.. Μάθε να ζεις.. κι όταν λέω να ζεις δεν εννοώ εις βάρος των άλλων, γλυκό μου παρασιτάκι.. Είναι γλυκό να βρίσκεις λάθη στους άλλους, προκειμένου να κάνεις πως δε βλέπεις το δικό σου χαμό.. σαγηνευτικό να κινείσαι μεταξύ αυταπάτης και ψεμμάτων, αλλά να ξέρεις τίποτα δε μένει κρυφό για πάντα.. ειδικά, όταν είναι τόσο εμφανές σαν τον ήλιο.. (πανταχού παρών, μην ξεχνάς..) Μάθε να αγαπάς.. να αγαπάς χωρίς λόγο.. χωρίς να πρέπει.. ή για να κερδισεις κάτι.. ειναι δύσκολο.. καμία σχέση με την καραμέλα που έχουμε κάνει ένα τόσο όμορφο ρήμα.. ''Σ'αγαπάω''.. για την ομορφιά σου, το λάθος σου, το χαρακτήρα σου, γι'αυτό που με κάνεις να είμαι δίπλα σου.. Όταν το λες και το νιώθεις, τότε είναι λυτρωτικό.. Νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος.. Μάθε να μαθαίνεις.. από τους άλλους.. από τον εαυτό σου.. Συνήθως τον υπερεκτιμάς ή τον υποτιμάς.. Βρες το κατά το δυνατόν μέτρο και απόλαυσε την τέχνη του να έχεις την ικανότητα να μαθαίνεις.. δεν είναι κακό να ρωτάς κι αν νιώσεις πως κάποιος σε κορόιδεψε για την απορία σου, χαμογέλα.. γιατί πολύ απλά εσύ είχες,τουλάχιστον, το θάρρος να αρθρώσεις μια κουβέντα, να πατήσεις εγωισμούς και να ρωτήσεις.. για να μάθεις..

  Τι έμαθα εγώ από την προηγούμενη χρονιά; Πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο.. πως ακόμα κι αν βλέπεις προσωρινά την άσχημη πλευρά των πραγμάτων, σιγά-σιγά συνειδητοποιείς πως δεν ήταν αυτό που σου συνέβη άσχημο, αλλά μια ευκαιρία.. ευκαιρία να επιλέξεις πώς θες να ζεις, πώς θες να βλέπεις τη ζωή σου και πώς θες να είναι αυτή..  Πως δε σκέφτονται όλοι με τον τρόπο που σκέφτεσαι, αλλά υπάρχει και κακία και ζήλεια και απωθημένα που αποδεικνύουν μέρα με την ημέρα πόσο πολύ διαφέρεις από αυτά.. Πως όσο περισσότερο θες να αποφύγεις κάτι, τόσο πιο κοντά του έρχεσαι.. (τι να πρωτοπώ γι'αυτό.. όποιος το'χει ζήσει,καταλαβαίνει.. εσύ, αν το έχεις αποφύγει, μπράβο και ποτέ μην το περάσεις..)
   Επίσης, πως δεν πρέπει να αναλώνεσαι.. Ο χρόνος σου είναι πολύτιμος.. κι όσο κλισέ κι αν σου ακούγεται αυτό, έτσι είναι.. Αφιέρωσέ τον , λοιπόν, στους ανθρώπους που αγαπάς και σ'αγαπούν.. στους Ανθρώπους σου.. σε αυτούς που δεν περιμένουν να τους αποδείξεις, να τους δώσεις, να τους ορκιστείς.. σε αυτούς που δε σε θέλουν  στη ζωή τους για την εικόνα που έχουν στο μυαλό τους για σενα,αλλά ΓΙΑ ΣΕΝΑ.. σε αυτούς που είναι εκεί όταν γελάς και χαμογελά η καρδιά τους.. που είναι εκεί όταν πονάς και ενώ πονούν διπλά σου δίνουν κουράγιο.. σε αυτούς που είναι αληθινοί και μιλούν ανοιχτά.. σε αυτούς που όταν κλείνεις τα μάτια εύχεσαι να είναι καλά.. Όλοι οι υπόλοιποι είναι καρκινώματα και εξαπλώνονται πολύ γρήγορα, αν τους το επιτρέψεις.. Κόψ'τους τα όλα.. Εσύ θα είσαι ένας υγιής οργανισμός κι αυτοί θα χάνονται στην ανυπαρξία τους.. θα παύουν να υπάρχουν..

Εκεί θα λάμψει το ''Σ'ΑΓΑΠΩ'', η οικογένεια, η φιλία, η αλήθεια.. όλες οι αξίες των οποίων θιασώτης είσαι εσύ κι εγώ..

Για μένα, 2011, κάνοντας έναν απολογισμό ήσουν μια καλή χρονιά..
Διατήρησες δίπλα μου τους αληθινούς μου φίλους, κράτησες υγιείς τους ανθρώπους μου και με φούλαρες από αγάπη και ψυχή.. 
Ευελπιστώ το 2012 να διατηρήσει ως έχουν τα παραπάνω και να γεμίσει όλον τον κόσμο με αισιοδοξία, χαμόγελα, όνειρα, πίστη και ζωή..... 

ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ, ΟΣΟ ΑΓΑΠΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΙΕΣΑΙ..

ΟΣΟ ΝΟΙΑΖΕΣΑΙ ΚΑΙ ΒΟΗΘΑΣ..

ΟΣΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ..

 Καλή Χρονιά να έχουμε και να ξεπερνάμε τα εμπόδια ενωμένοι.. με αγάπη και αλτρουισμό..

"Μια νύκτα έσβησες κι εσύ όπως σβήνει ένα αστέρι. . .''

 Από εχθές που έμαθα πως δε ζεις πια, πως δε ζεις και μάλιστα κάτω από αυτές τις συνθήκες ένα μούδιασμα έχει αγκαλιάσει το κορμί μου.. την ψυχή μου.. Δεν σε ξέρω, μα προσπαθώ να σε αισθανθώ και μέσα απο σένα όλους εκείνους τους ανθρώπους που έφυγαν έτσι από τη ζωή.. Πώς γίνεται να συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Πώς γίνεται να κυριαρχεί το κακό στο καλό; Πώς συνέβη να μολυνθείς από αυτό το τέρας; Δεν τον είχες καταλάβει.. πού να σου πάει το μυαλό πως υπάρχει τόση βρωμιά.. πώς να χωρέσει ο νους πόση αρρώστια μπορεί να κρύβεται μέσα σε έναν ''άνθρωπο''..

  Σε σκότωσε, μα είπε πως σ'αγάπησε, πως σ'αγαπάει.. Στο όνομα της αγάπης, λένε, συμβαίνουν τα πιο ειδεχθή εγκλήματα.. Ποιά αγάπη μωρέ;;; Κάθε ενθουσιασμό, κάθε σκίρτημα, κάθε πάθος, κάθε εμμονή και αρρωστημένη σκέψη. . . . τα βαφτίζουμε ''αγάπη''. Ντροπή και μόνο που χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη.. Αγάπη είναι να πονάς τον άνθρωπό σου, όχι να τον πονάς.. αγάπη είναι να μη φοβάσαι να νιώσεις το μεγαλείο της από εγωισμό.. να μην κουράζεσαι να ονειρεύεσαι.. ειδικότερα, αν το όνειρό σου το έχεις δίπλα σου.. είναι ευλογία, κορίτσι μου.. Αυτό που ένιωθες εσύ ως σωστό αυτό είναι αγάπη.. η τυρρανία, η καταπίεση, η υπέρμετρη ζήλεια, ο πόνος δεν είναι.. Μα τώρα.. Ελευθερώθηκε η ψυχή σου.. πήγε να πετάξει σ'άλλους ουρανούς.. καθαρούς και απέραντους.. Αποδεσμεύθηκε η καρδιά σου.. πήγε να ταξιδέψει σε τοπία ηλιοστάλακτα και γαλήνια.. Γλύτωσε η ματιά σου.. τώρα μπορεί να δει την ειλικρίνεια και το αστείρευτο του να αγαπάς.. Τα βλέπεις όλα από ψηλά... Δε χρειαζόταν να φύγεις για να τα δεις αυτά, αλλά έτσι το όρισε η ασχήμια της ζωής.. Εσύ, όμως, έχεις ψηλά το κεφάλι, το πρόσωπο καθάριο.. αγγελικό.. Δε σ'αγγίζουν πια της τρέλας τα βέλη.. αυτά θα γυρίσουν στον αποστολέα τους.. Κι αν μέχρι τωρα στάθηκε τυχερός.. κι αν μέχρι τώρα η δικαιοσύνη σιωπούσε.. κι αν μέχρι τώρα μόλυνε τον αέρα μας με την αναπνοή του.. θα δεις.. θα σπάσει και η τύχη και η αδικία.. Μόνο να χαμογελάς κι έτσι θα δίνεις τροφή στους εφιάλτες του.. Τώρα πια είσαι εσύ κι ο εαυτός σου.. Προστάτεψέ τον καλύτερα.. Φύλαγέ τον για όλα τα μοναδικά και αληθινά που κινούνται στην τροχιά σου.. Στέλνε αγάπη κι ό,τι ομορφο κυλάει μέσα σου.. Όχι,δε θα γίνεις σαν κι αυτόν.. Ούτως ή άλλως τέτοιοι ''άνθρωποι'' δεν ξέρουν από τύψεις.. 

''Άνθρωποι'' σάπιοι, αρρωστημένοι, κενοί είναι ''άξιοι θαυμασμού''.. κι αυτό γιατί αντέχουν να ζουν με τον εαυτό τους.. να ζουν στον κόσμο που έχουν πλάσει.. έναν κόσμο γεμάτο ψέμματα, φθόνο, ποτισμένο με μίσος.. Όλα τα κύτταρά τους είναι ήδη νεκρά.. μη φοβάσαι.. Έχουν μάθει να μη δίνουν ζωή, μόνο να παίρνουν.. Ένα παράσιτο στη στέρησε και σένα.

Εσύ, όμως, έχεις όλων την αγκαλιά.. σε ζεσταίνει η φλόγα της αγάπης, της ανθρωπιάς.. αυτόν μόνο της κόλασης. . . .

  Λίγα λόγια από καρδιάς για σένα με αφορμή το τραγικό σου τέλος, Ανδριάνα.. αλλά και για όλες τις δολοφονημένες ψυχές.. κυριολεκτικά και μεταφορικά. . .

''Καλό ταξίδι να 'ναι ''φίλε'' το στερνό σου.."

Εσύ.. ανακάτεψες καλά;;;

  Σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα ξεπηδούν από μέσα.. κι εκτός αυτού οι μεν κάνουν ό,τι μπορούν να τις καλωσορίσω, τα δε ό,τι μπορούν να τα αποδεχτώ. Ξερεις με τι μοιάζει η εκ των έσω κατάσταση; με αυτό το ωραιότατο κεκάκι της μαμάς.. παραγεμισμένη με υλικά μυρωδάτα, αγαπημένα, αδιάφορα και κάποια που μακροπρόθεσμα σου προκαλούν "εμφράγματα"! (ναι,μπορείς να βγάλεις το εισαγωγικό. Ισχύει και πάλι) -ε μα πόσο βούτυρο.. είναι και γλιτσερό.. (κατάλαβες τώρα εσύ) άμα βάζεις και βάζεις κάποια στιγμή φράζει η αρτηρία - Πασχίζει που λες το ένα υλικό να επικρατήσει του άλλου.. ε, εκεί πιάνει δουλειά η κουτάλα και τους διαλύει κάθε ελπίδα επικράτησης.. η ομοιότητα συναντάται και στον τομέα του ανακατέματος.. -ή μάλλον κυρίως σ'αυτό-. "Ανακατεύουμε καλά", λέει.. είναι από τις φορές που δε θέλω, όμως, γιατί το ανακάτεμα φέρνει κι ανακατωσούρες.. κι αυτό το σφίξιμο (που έχω και τώρα) στο στομάχι.. -ναι,είναι αυτό που ήθελα να αποφύγω..- Μωρέ τα λέω, τα ξέρω.. κι εσύ το ίδιο, βέβαια, αλλά στη μάχη καρδιάς-μυαλού σημειώνεται πάντα 1.

  Τι γίνεται,λοιπόν, όταν επικρατεί η σύγχυση κι ο πανικός; (αχ! μόλις τελειώσεις με ανάγνωση, απάντησε, αν θες) Άλλοι απαντούν με αδιαφορία κι όπου τους πάει.. άλλοι με άκυρα νεύρα και φωνές τύπου "πού'ναι ρε μάνα το μπλουζάκιιιι;;;" -οι άρρενες χωρίς τράβηγμα καταλήξεως,ελπίζω(!)- με κλασική απάντηση ''μπροστά σου" (έλα μη διερωτάσαι.. το κάνω, το κάνεις και πάει λέγοντας..) άλλοι με γκρίνια.. που χειρότερο δεν έχω.. έχεις θέματα; ωραία.. διατίθεμαι να ακούσω, να βοηθήσω, αν μπορώ, αλλά μέχρι εκεί.. να πληρώνω και τα σπασμένα απ'το πουθενά, excusez-moi, αλλά όχι.. άλλοι με κλάμα κι απομόνωση.. άλλοι χορεύοντας Rihanna (Yezah!) και δοκιμάζοντας ό,τι πίνεται.. κι άλλοι, σαν κι εμένα κι εσένα που δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν και συνήθως διαλέγουν το χειρότερο δυνατό τρόπο.. (πώς το καταφέρνουμε πάντα.. όχι, λέγε..) Το βαφτίζω παρορμητισμό και συνεχίζω..

 Δεν αξίζει να παιδεύεσαι για το τίποτα. Είναι πέρα για πέρα αλήθεια αυτό και δε χωρά αμφισβήτηση. Πάρ'το σα δεδομένο, ας πούμε και επανάλαβε μετά από μένα.. ΔΕΝ αξίζει! (επί: όσες φορές βαστάς) Αλλά έλα που συνήθως γι'αυτό παιδεύ-εσαι (-ομαι).. και κάθεσαι και σκας και ξεφυσάς και αναπαράγεις στη μουρίτσα σου όλες τις χρωματικές διαβαθμίσεις του, κατα τ'άλλα ευειδούς, ουράνιου τόξου.. αλλά έλα που κάθε φορά πέφτεις στην παγίδα του ''βούτυρου'', (του υλικού που λέγαμε προηγουμένως..) του ''γλιτσερού'' εκείνου πράγματος, που σου φράζει τις αρτηρίες.. σου κλείνει το δρόμο..   

Μετά από τόσες φορές, όμως, έχεις μάθει.. Ξέρεις.. Δεν το αφήνεις να σε λυγάει αυτό.. Δεν έχει δύναμη πια!! Του την πήρες εσύ και αποφασίζεις να πέσεις.. και πέφτεις μοναχός και από μόνος σου.. γιατί εσύ είσαι Άνθρωπος.. πιστεύεις κι ονειρεύεσαι δρόμους χωρίς εμπόδια.. αληθινούς και μεγάλους.. ΑΛΛΑ σηκώνεσαι με παρέα..

  

 Και δε χρειάστηκε να ανακατέψεις,απλά ξεχώρισες.. Είδες τις διαφορές σας τώρα..

 

Κάτι για αρχή. . .

 Μπαίνεις στο ίντερνετ και ξαφνικά βλέπεις στο fb, στο twitter σου.. σύνδεσμο που σε φέρνει -τσουπ- εδώ. Διαβάζεις τίτλο κι ένα σκιαχτικό σού'ρχεται. Βλέπεις ,όμως, και το φόντο.. χρωματάκι δροσερό και γελαστό.. ε σου φεύγει το αρνητικό και έρχεται εκ των έσω μια πιο χαλαρή διάθεση, πιο αλέγρα.. Κάτι στο ενδιάμεσο είναι η συνομιλήτριά σου -εγώ,ντε- με αρκετές βόλτες μια στα σύννεφα, μια στη μαύρη γη βαθιά.. και μόλις διαπίστωσες και μια δόση υπερβολής.. -εντάξει,εντάξει το παραδέχομαι- (Αγαπημένοι,εσείς που έχετε για κυρίαρχο τη Σελήνη καταλαβαίνετε.) Φτάνοντας στο τέλος του welcome drink που σε φίλεψα, ευελπιστώ σε επικοινωνία και ανταπόδοση μέχρι το επόμενο.

 Καλημερίζω, καλησπερίζω, καληνυχτίζω όσους και όσες σκοντάψουν στο ιστολόγιό μου. Μην ξεχνάς.. Γράφεις ό,τι θες αρκεί να είναι αληθινό αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια της ευγένειας -εκτιμάται δεόντως-.

Να τολμάς, να αγαπάς, να ονειρεύεσαι. . . Να ζεις.. αυτό είναι.. more Δαν words  . . .