Σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα ξεπηδούν από μέσα.. κι εκτός αυτού οι μεν κάνουν ό,τι μπορούν να τις καλωσορίσω, τα δε ό,τι μπορούν να τα αποδεχτώ. Ξερεις με τι μοιάζει η εκ των έσω κατάσταση; με αυτό το ωραιότατο κεκάκι της μαμάς.. παραγεμισμένη με υλικά μυρωδάτα, αγαπημένα, αδιάφορα και κάποια που μακροπρόθεσμα σου προκαλούν "εμφράγματα"! (ναι,μπορείς να βγάλεις το εισαγωγικό. Ισχύει και πάλι) -ε μα πόσο βούτυρο.. είναι και γλιτσερό.. (κατάλαβες τώρα εσύ) άμα βάζεις και βάζεις κάποια στιγμή φράζει η αρτηρία - Πασχίζει που λες το ένα υλικό να επικρατήσει του άλλου.. ε, εκεί πιάνει δουλειά η κουτάλα και τους διαλύει κάθε ελπίδα επικράτησης.. η ομοιότητα συναντάται και στον τομέα του ανακατέματος.. -ή μάλλον κυρίως σ'αυτό-. "Ανακατεύουμε καλά", λέει.. είναι από τις φορές που δε θέλω, όμως, γιατί το ανακάτεμα φέρνει κι ανακατωσούρες.. κι αυτό το σφίξιμο (που έχω και τώρα) στο στομάχι.. -ναι,είναι αυτό που ήθελα να αποφύγω..- Μωρέ τα λέω, τα ξέρω.. κι εσύ το ίδιο, βέβαια, αλλά στη μάχη καρδιάς-μυαλού σημειώνεται πάντα 1.
Τι γίνεται,λοιπόν, όταν επικρατεί η σύγχυση κι ο πανικός; (αχ! μόλις τελειώσεις με ανάγνωση, απάντησε, αν θες) Άλλοι απαντούν με αδιαφορία κι όπου τους πάει.. άλλοι με άκυρα νεύρα και φωνές τύπου "πού'ναι ρε μάνα το μπλουζάκιιιι;;;" -οι άρρενες χωρίς τράβηγμα καταλήξεως,ελπίζω(!)- με κλασική απάντηση ''μπροστά σου" (έλα μη διερωτάσαι.. το κάνω, το κάνεις και πάει λέγοντας..) άλλοι με γκρίνια.. που χειρότερο δεν έχω.. έχεις θέματα; ωραία.. διατίθεμαι να ακούσω, να βοηθήσω, αν μπορώ, αλλά μέχρι εκεί.. να πληρώνω και τα σπασμένα απ'το πουθενά, excusez-moi, αλλά όχι.. άλλοι με κλάμα κι απομόνωση.. άλλοι χορεύοντας Rihanna (Yezah!) και δοκιμάζοντας ό,τι πίνεται.. κι άλλοι, σαν κι εμένα κι εσένα που δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν και συνήθως διαλέγουν το χειρότερο δυνατό τρόπο.. (πώς το καταφέρνουμε πάντα.. όχι, λέγε..) Το βαφτίζω παρορμητισμό και συνεχίζω..
Δεν αξίζει να παιδεύεσαι για το τίποτα. Είναι πέρα για πέρα αλήθεια αυτό και δε χωρά αμφισβήτηση. Πάρ'το σα δεδομένο, ας πούμε και επανάλαβε μετά από μένα.. ΔΕΝ αξίζει! (επί: όσες φορές βαστάς) Αλλά έλα που συνήθως γι'αυτό παιδεύ-εσαι (-ομαι).. και κάθεσαι και σκας και ξεφυσάς και αναπαράγεις στη μουρίτσα σου όλες τις χρωματικές διαβαθμίσεις του, κατα τ'άλλα ευειδούς, ουράνιου τόξου.. αλλά έλα που κάθε φορά πέφτεις στην παγίδα του ''βούτυρου'', (του υλικού που λέγαμε προηγουμένως..) του ''γλιτσερού'' εκείνου πράγματος, που σου φράζει τις αρτηρίες.. σου κλείνει το δρόμο..
Τι γίνεται,λοιπόν, όταν επικρατεί η σύγχυση κι ο πανικός; (αχ! μόλις τελειώσεις με ανάγνωση, απάντησε, αν θες) Άλλοι απαντούν με αδιαφορία κι όπου τους πάει.. άλλοι με άκυρα νεύρα και φωνές τύπου "πού'ναι ρε μάνα το μπλουζάκιιιι;;;" -οι άρρενες χωρίς τράβηγμα καταλήξεως,ελπίζω(!)- με κλασική απάντηση ''μπροστά σου" (έλα μη διερωτάσαι.. το κάνω, το κάνεις και πάει λέγοντας..) άλλοι με γκρίνια.. που χειρότερο δεν έχω.. έχεις θέματα; ωραία.. διατίθεμαι να ακούσω, να βοηθήσω, αν μπορώ, αλλά μέχρι εκεί.. να πληρώνω και τα σπασμένα απ'το πουθενά, excusez-moi, αλλά όχι.. άλλοι με κλάμα κι απομόνωση.. άλλοι χορεύοντας Rihanna (Yezah!) και δοκιμάζοντας ό,τι πίνεται.. κι άλλοι, σαν κι εμένα κι εσένα που δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν και συνήθως διαλέγουν το χειρότερο δυνατό τρόπο.. (πώς το καταφέρνουμε πάντα.. όχι, λέγε..) Το βαφτίζω παρορμητισμό και συνεχίζω..
Δεν αξίζει να παιδεύεσαι για το τίποτα. Είναι πέρα για πέρα αλήθεια αυτό και δε χωρά αμφισβήτηση. Πάρ'το σα δεδομένο, ας πούμε και επανάλαβε μετά από μένα.. ΔΕΝ αξίζει! (επί: όσες φορές βαστάς) Αλλά έλα που συνήθως γι'αυτό παιδεύ-εσαι (-ομαι).. και κάθεσαι και σκας και ξεφυσάς και αναπαράγεις στη μουρίτσα σου όλες τις χρωματικές διαβαθμίσεις του, κατα τ'άλλα ευειδούς, ουράνιου τόξου.. αλλά έλα που κάθε φορά πέφτεις στην παγίδα του ''βούτυρου'', (του υλικού που λέγαμε προηγουμένως..) του ''γλιτσερού'' εκείνου πράγματος, που σου φράζει τις αρτηρίες.. σου κλείνει το δρόμο..
Μετά από τόσες φορές, όμως, έχεις μάθει.. Ξέρεις.. Δεν το αφήνεις να σε λυγάει αυτό.. Δεν έχει δύναμη πια!! Του την πήρες εσύ και αποφασίζεις να πέσεις.. και πέφτεις μοναχός και από μόνος σου.. γιατί εσύ είσαι Άνθρωπος.. πιστεύεις κι ονειρεύεσαι δρόμους χωρίς εμπόδια.. αληθινούς και μεγάλους.. ΑΛΛΑ σηκώνεσαι με παρέα..
Και δε χρειάστηκε να ανακατέψεις,απλά ξεχώρισες.. Είδες τις διαφορές σας τώρα..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου