"Μια νύκτα έσβησες κι εσύ όπως σβήνει ένα αστέρι. . .''

 Από εχθές που έμαθα πως δε ζεις πια, πως δε ζεις και μάλιστα κάτω από αυτές τις συνθήκες ένα μούδιασμα έχει αγκαλιάσει το κορμί μου.. την ψυχή μου.. Δεν σε ξέρω, μα προσπαθώ να σε αισθανθώ και μέσα απο σένα όλους εκείνους τους ανθρώπους που έφυγαν έτσι από τη ζωή.. Πώς γίνεται να συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Πώς γίνεται να κυριαρχεί το κακό στο καλό; Πώς συνέβη να μολυνθείς από αυτό το τέρας; Δεν τον είχες καταλάβει.. πού να σου πάει το μυαλό πως υπάρχει τόση βρωμιά.. πώς να χωρέσει ο νους πόση αρρώστια μπορεί να κρύβεται μέσα σε έναν ''άνθρωπο''..

  Σε σκότωσε, μα είπε πως σ'αγάπησε, πως σ'αγαπάει.. Στο όνομα της αγάπης, λένε, συμβαίνουν τα πιο ειδεχθή εγκλήματα.. Ποιά αγάπη μωρέ;;; Κάθε ενθουσιασμό, κάθε σκίρτημα, κάθε πάθος, κάθε εμμονή και αρρωστημένη σκέψη. . . . τα βαφτίζουμε ''αγάπη''. Ντροπή και μόνο που χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη.. Αγάπη είναι να πονάς τον άνθρωπό σου, όχι να τον πονάς.. αγάπη είναι να μη φοβάσαι να νιώσεις το μεγαλείο της από εγωισμό.. να μην κουράζεσαι να ονειρεύεσαι.. ειδικότερα, αν το όνειρό σου το έχεις δίπλα σου.. είναι ευλογία, κορίτσι μου.. Αυτό που ένιωθες εσύ ως σωστό αυτό είναι αγάπη.. η τυρρανία, η καταπίεση, η υπέρμετρη ζήλεια, ο πόνος δεν είναι.. Μα τώρα.. Ελευθερώθηκε η ψυχή σου.. πήγε να πετάξει σ'άλλους ουρανούς.. καθαρούς και απέραντους.. Αποδεσμεύθηκε η καρδιά σου.. πήγε να ταξιδέψει σε τοπία ηλιοστάλακτα και γαλήνια.. Γλύτωσε η ματιά σου.. τώρα μπορεί να δει την ειλικρίνεια και το αστείρευτο του να αγαπάς.. Τα βλέπεις όλα από ψηλά... Δε χρειαζόταν να φύγεις για να τα δεις αυτά, αλλά έτσι το όρισε η ασχήμια της ζωής.. Εσύ, όμως, έχεις ψηλά το κεφάλι, το πρόσωπο καθάριο.. αγγελικό.. Δε σ'αγγίζουν πια της τρέλας τα βέλη.. αυτά θα γυρίσουν στον αποστολέα τους.. Κι αν μέχρι τωρα στάθηκε τυχερός.. κι αν μέχρι τώρα η δικαιοσύνη σιωπούσε.. κι αν μέχρι τώρα μόλυνε τον αέρα μας με την αναπνοή του.. θα δεις.. θα σπάσει και η τύχη και η αδικία.. Μόνο να χαμογελάς κι έτσι θα δίνεις τροφή στους εφιάλτες του.. Τώρα πια είσαι εσύ κι ο εαυτός σου.. Προστάτεψέ τον καλύτερα.. Φύλαγέ τον για όλα τα μοναδικά και αληθινά που κινούνται στην τροχιά σου.. Στέλνε αγάπη κι ό,τι ομορφο κυλάει μέσα σου.. Όχι,δε θα γίνεις σαν κι αυτόν.. Ούτως ή άλλως τέτοιοι ''άνθρωποι'' δεν ξέρουν από τύψεις.. 

''Άνθρωποι'' σάπιοι, αρρωστημένοι, κενοί είναι ''άξιοι θαυμασμού''.. κι αυτό γιατί αντέχουν να ζουν με τον εαυτό τους.. να ζουν στον κόσμο που έχουν πλάσει.. έναν κόσμο γεμάτο ψέμματα, φθόνο, ποτισμένο με μίσος.. Όλα τα κύτταρά τους είναι ήδη νεκρά.. μη φοβάσαι.. Έχουν μάθει να μη δίνουν ζωή, μόνο να παίρνουν.. Ένα παράσιτο στη στέρησε και σένα.

Εσύ, όμως, έχεις όλων την αγκαλιά.. σε ζεσταίνει η φλόγα της αγάπης, της ανθρωπιάς.. αυτόν μόνο της κόλασης. . . .

  Λίγα λόγια από καρδιάς για σένα με αφορμή το τραγικό σου τέλος, Ανδριάνα.. αλλά και για όλες τις δολοφονημένες ψυχές.. κυριολεκτικά και μεταφορικά. . .

''Καλό ταξίδι να 'ναι ''φίλε'' το στερνό σου.."